Πως φτάσαμε μέχρι την ολική απαγόρευση των τυχερών παιχνιδιών;

κατάσχεση σε παράνομα φρουτάκιαΗ ιστορία των τυχερών παιχνιδιών στην Ελλάδα ξεκινάει από πολύ παλιά, τότε που τα καφενεία μετατρέπονταν σε χαρτοπαικτικές λέσχες φιλοξενώντας αρκετούς φιλόδοξους παίκτες.

Αργότερα εκτός των καζίνο, στην μόδα ήρθαν και τα ηλεκτρονικά παιχνιδομηχανήματα ή αλλιώς τα λεγόμενα “φρουτάκια”.

Ο κόσμος άρχισε να προσαρμόζεται με αυτή την καινούρια μορφή τζόγου, όμως κάποια στιγμή η τότε κυβέρνηση αποφάσισε την ολική τους απαγόρευση.

Από τότε έως σήμερα μία ομίχλη πλανιέται πάνω από το συγκεκριμένο θέμα καθώς υπουργοί, κυβερνήσεις, εταιρίες και Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθούν να βρουν μία λύση σχετικά με το θέμα που απασχολεί τον χώρο των τυχερών παιχνιδιών.

Διαβάστε μία πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή του Νεκτάριου Νώτη που μας περιγράφει πως από το 2002 πως φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση σήμερα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το 2002, ήρθε στο φως το θέμα των παράνομων κουλοχέρηδων, που είχαν ξεφυτρώσει σε κάθε καφενείο όλης της χώρας. Στην υπόθεση εμπλεκόταν και ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος.

Για να λύσει το θέμα η κυβέρνηση Σημίτη, έφερε στη Βουλή και ψήφισε το νόμο Χριστοδουλάκη (υπουργός Οικονομικών εκείνη την περίοδο), ο οποίος -αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του- απαγόρευσε τελικά σχεδόν τα πάντα: κάθε μορφή μηχανικού, ηλεκτρικού, ηλεκτρομηχανικού και ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή όπως το θέτει το δικαστήριο, κάθε παιχνίδι που απαιτεί «συμβολή της μυϊκής δύναμης του παίκτη» με ή χωρίς «ηλεκτρικούς υποστηρικτικούς μηχανισμούς» ή έχει ηλεκτρονική μορφή, αυτόνομα ή εγκατεστημένο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή (ή κινητό τηλέφωνο) σε κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, εκτός αν πρόκειται για καζίνο.

Δηλαδή, είπε πολύ απλά «επειδή φοβάμαι ή δεν θέλω να νομοθετήσω επί της ουσίας για το πρόβλημα, απαγορεύω ακόμα και το Pac Man»!

Ξέχασε, όμως, ότι η Ελλάδα τυχαίνει να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία διέπεται από το κοινοτικό δίκαιο.

Ο συγκεκριμένος, λοιπόν, νόμος παραβίαζε βασικές αρχές του συγκεκριμένου δικαίου, όπως η ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων και υπηρεσιών εντός της Ένωσης.

παίζοντας σε φρουτάκιαΈτσι, η χώρα μας καταδικάστηκε για πρώτη φορά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τον Οκτώβριο του 2006. Τι σήμαινε αυτή η καταδίκη;

Προτάθηκε, τότε, να πληρώνουμε κάθε μέρα 9.640 ευρώ στις Βρυξέλλες, δηλαδή 3,5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, επειδή η κυβέρνηση επέλεξε να αντιμετωπίσει επιφανειακά το θέμα.

Τα χρόνια περνούσαν, η χώρα μας δεν συμμορφωνόταν, αφού και η κυβέρνηση Καραμανλή αρνούνταν να αποσύρει το νόμο, όπως της ζητούνταν, και τα χρήματα των προστίμων έρεαν διαρκώς από την Αθήνα προς τις Βρυξέλλες.

Έτσι, το 2008, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άσκησε νέα προσφυγή, ζητώντας την επιβολή προστίμου. Ένα χρόνο αργότερα, ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πρότεινε την την επιβολή κατ’ αποκοπήν προστίμου 2 εκατομμυρίων ευρώ και, επιπλέον, τριπλάσιο ημερήσιο πρόστιμο 32 χιλιάδων ευρώ, για κάθε ημέρα που θα περάσει από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση μέχρι την πλήρη συμμόρφωση της χώρας.

Πόσα έχουμε πληρώσει μέχρι σήμερα; Ούτε λίγο, ούτε πολύ, πάνω από 35 εκατομμύρια ευρώ! Κι όλα αυτά, επειδή ουδείς ήθελε να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο.

Επειδή ουδείς προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην ουσία του. Κι έρχονται τώρα, αφού αλλάξαμε τελικά το νόμο και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, και μας επιστρέφουν 3,8 εκατομμύρια ευρώ.

Εσείς πιστέυετε πως έτσι έχουν τα πράγματα; Και αν ναι τότε ποιά λύση θα προτείνατε για τη νομοθεσία των τυχερών παιχνιδιών;

  • admin

    Και σε αυτό το θέμα ακολουθήθηκε η γνωστή ελληνική συνταγή, η οποία μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε: «Αποφάσεις στο πόδι, και μετάθεση του προβλήματος στον επόμενο!»

    Το μοναδικό μέλημα όσως είχαν την εξουσία όλα αυτά τα χρόνια ήταν να μην θίγουν τα συμφέροντα ημετέρων και να «μην χαλάνε καρδιές», ώστε να συλλέγουν τα απαραίτητα ψηφάκια. Μία χώρα, ένα κράτος ολόκληρο για γέλια…

    Άκου παράνομο το Pacman και το War of Warcraft…