Όχι άλλα κύριε.. χάσατε!

τραπέζι μπλακτζακΌχι άλλα κύριε.. χάσατε!

Σήμερα θα σας πω πώς πήγα Αθήνα και σώθηκα μπαίνοντας στο καζίνο Πάρνηθας και Λουτρακίου. Έχω κάτι φιλαράκια στην Αθήνα και με πίεζαν συνεχώς να πάω να βγάλουμε γούστα εκεί, μιας και στην Αθήνα παίζει πολύ μωρό εισαγόμενο. Έτσι αποφάσισα να πάρω ψιλό αεροπλανάκι και να πάω.

Δεν ξέρω αλλά 200 ευρώ να πας και να έρθεις στην Αθήνα μου φαίνονται πολλά.. με 200 ευρώ πας και έρχεσαι στην Ισλανδία να πας και να δεις και κανένα μαμούθ! Αλλά τι περιμένεις… Ελλάδα! Κάθε γωνιά και χαϊβάνι !

Φτάνω στην Αθήνα, όπου με περίμεναν οι γεροί να με καθοδηγήσουν γιατί εγώ χαμπάρι τότε..και λέω « τότε» γιατί τώρα ξέρω τα πάντα από Αθήνα… ε βέβαια…

Το πρώτο βράδυ ήταν όλα χαλαρά και σαν κοινοί θνητοί πήγαμε σε κλαμπάκια και μπουζούκια με τον λαό.. τα γνωστά! Ωραία η Αθήνα, πολύς κόσμος στην Αθήνα, κίνηση στην Αθήνα αλλά κάτι σαν να έλειπε…

Απογευματάκι της άλλης ημέρας και καθώς κυλιόμουνα στα τσολιαδάκια μου ήρθε τάση για γλυκό. Και πάνω στην ώρα χτυπάει το τηλέφωνο να πάμε για καφέ με τα φιλαράκια. Λέω « μάγκες θέλω γλυκό, ποιος καφές;» – «εντάξει» μου λένε και με πάνε στην περιοχή Πάρνηθας σε ένα παλιό γραφικό γαλακτοπωλείο. Εκεί είχε ωραία ραβανί… Πήραμε ένα ταψί και πρηστήκαμε(άλλωστε και για αυτό εκείνη την εποχή είχα φτάσει να ζυγίζω 107 κιλά).

Αφού τελειώσαμε, καθώς βγαίναμε από το μαγαζί, είδα εκεί ψηλά στο βουνό ένα τεράστιο κτίριο και είπα ρε μάγκες «εκεί είναι ζαχαροπλαστείο; Να πάμε να φάμε και εκεί!» -«Ρε τρελέ εκεί είναι καζίνο, το καζίνο του Μον Παρνές…»

ρουλέτα σε καζίνοΒόδι και εγώ τότε, πού να ξέρω; Καινούργιος στο σινάφι! Αυτό ήταν, θα πηγαίναμε στο καζίνο για να χωνέψουμε το ραβανί… δήθεν!

Τότε ακόμη υπήρχε το παλιό τελεφερίκ με συρματόσχοινο χούντας και ροδάκι από καρότσι λαϊκής! Ήταν πολύ στενάχωρα μέσα αλλά στριμωχτήκαμε αναγκαστικά… Διότι άλλη λύση δεν υπήρχε. Το καζίνο ήταν ακόμη στην ιδιοκτησία του κράτους πριν το πάρουν ιδιώτες. Α…. Καλά πέρασα! Έπαιξα με την ψυχή μου και από ότι θυμάμαι είχα πάρει πακετάκι. Πάντως οι ντίλερ ήταν πιο πολλές γριές διότι ήταν μόνιμοι υπάλληλοι του ΕΠΤ  ! Μόνιμοι  στο δημόσιο και δεν μας νοιάζει τίποτα…

Α! ξέχασα, είχε και κάτι «φαλακρές νεράιδες» που τις είχαν βάλει στην υποδοχή!

Τέλος πάντων, πολύ ωραία ήταν… καλό καζινάκι! Ας είναι.. Τελικά αυτό ήταν που μου έλειπε από το ταξίδι μου στην Αθήνα, το καζίνο και το κέρδισμα! Αμέσως η όψη και ο στόχος του ταξιδιού άλλαξε. Από εκεί που έμενα στα φιλαράκια μου, σάλταρα τελείως με το πακετάκι που είχα και πήγα και έμενα εγώ στο Χίλτον! Οι βαλίτσες μου μείνανε στο σπίτι των φίλων μου και  εγώ είχα νοικιάσει και δεύτερο ξενοδοχείο για να πηγαίνω και να παίρνω γκόμενες (ένα ελεεινό στην Ομόνοια) !

Η Αθήνα το βράδυ είναι κάτι το συναρπαστικό, κάτι το γοητευτικό αρκεί να ξέρεις να ζεις και να σκορπάς τα κερδισμένα τα λεφτά… αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα να πας…. κάτσε σπίτι να μουχλιάσεις! Ετοιμαστήκαμε να βγούμε, ντυθήκαμε λουξ, νοικιάσαμε και ένα τζιπάκι και αναχώρηση για μεγάλη ζωή!

Κατά τις 3 ώρα το βράδυ πάθαμε εγκεφαλικό, φουλάραμε το αμαξάκι και πήγαμε στο καζίνο Λουτρακίου… Ω ρε μάγκα μου, βουβάθηκα! Τι καζινάρα ήταν αυτή;;  Πωπωπω… στα λούσα είχα έρθει!

τροχός ρουλέταςΈγινε τρελό παιχνίδι αλλά με καταστροφικές συνέπειες! Γερό χάσιμο… μμμμμμμμ! Ευτυχώς που είχαμε βενζίνα στο αμάξι και το είχαμε πληρώσει από πριν, όπως επίσης είχα πληρώσει και τα ξενοδοχεία! Πάλι καλά … Φεύγοντας από το Λουτράκι μου είχαν μείνει οι καλύτερες αναμνήσεις από αυτό το καζίνο και ας είχα χάσει, δεν πειράζει!

Φτάνοντας στην Αθήνα πια μεσημέρι σχεδόν, ( λέω μεσημέρι γιατί παίζαμε μέχρι πρωίας στο Λουτράκι) βλέπουμε στην οδό Αχαρνών χαλαρό λεωφορειάκι (όχι για το καζίνο Απολλώνια) του δήμου Αθηνών να μοιράζει φαγητό για τους άστεγους και άπορους! Έλα; Ναι! Ε, πήγαμε και εμείς να φάμε όπως ήμασταν με τα κουστούμια και το λουστρίνι…

Ε ρε μόλις μας είδε το μάγειρα του λεωφορείου μας διαολόστειλε! «Εσείς», λέει, «τι δουλειά έχετε εδώ;» – Γιατί κύριε, έχουμε χασούρα… Απαράδεκτον! Έπρεπε ο Δήμος να μεριμνήσει φαί και για αυτούς που χάνουν! Τέλος πάντων, κάναμε ατομικό έρανο και μαζέψαμε τα ψιλά που είχαμε και πήραμε μια τυρόπιτα … Μα οι αλήτες 1,40ευρώ η τυρόπιτα; (Το βράδυ βέβαια είχαμε χάσει φορτηγά από τυρόπιτες…).

Τελικά τι είναι η Αθήνα; Κέρδισμα και μεγάλη ζωή. Διότι εάν πας και χάσεις όλα τα λεφτά σου από την πρώτη μέρα… αναχώρηση και πίσω. Ούτε ραβανί θα προλάβεις να φας! Παρόλα αυτά όμως εγώ εξακολουθώ να λέω ότι μπήκα στα καζίνο Πάρνηθας και Λουτρακίου και σώθηκα. Άνοιξε το μάτι μου πάρα πολύ…

Με τηλεσκόπιο κυκλοφορώ! Από τη μια τρως ραβανί σε πιατάκι λουξ και από την άλλην παρακαλάς σε συσσίτιο των αστέγων να φας ραβανί σε πλαστικό ταπεράκι σπασμένο… αλλά το θέμα είναι ότι και στα δύο σου μένει η γλύκα!

Τελευταία..

Κατηγορίες: Tsint